Schadzka

"Schadzka"-Bolesław Leśmian Czy nie słyszysz, jak obłok porusza się senny! Jak noc ciszą pogłębia dna ciekawy strumień! A w alejach szeleści i niepokój płomienny Księżycowych powikłań, i nieporozumień... Spiesz się, dziewczę, spragnione pieszczoty bezkresnej! Śmierć i miłość zna tryumf umówionych godzin! Twój kochanek cię czeka od dnia swych narodzin, Wierny tobie współtrwogą, tęsknotą — rówieśny! Niech twe lico dla niego zakwitnie różowiej, Niech osłabną ramiona, białych piersi stróże! Burzą włosów upojnych marzenia mu owiej, By miał w życiu tę jedną, nie wrogą mu burzę! Lecz nic nie mów o sobie — czemu tak nieznana! Skąd przybywasz i dokąd odejdziesz za chwilę? I dlaczego twe nogi tak we krwi i w pyle, Że całować je mało od nocy do rana! Ani jego nie pytaj, dlaczego spotkanie Tak opóźnił! Dlaczego oczyma nie śledzi Twych oczu! I czy kocha? Bo wszelkie pytanie Jest wrogiem mimowolnym własnej odpowiedzi!... Milcz i całuj! — Milczeniem pieszczota się krzepi, i niezgorsze wesele tkwi w dobrej żałobie! Wszak nie można się kochać żarliwiej i ślepiej, Jak tak właśnie: nic wzajem nie wiedząc o sobie! Wystawiony w Poniedziałek, 21 Listopada 2011, 22:42:24